De gedachtes

Woensdag 3 oktober 2021, arnemuiden.

Sociaal verborgen, verstopt voor de buitenwereld. Wat verlang ik naar een onbekende vrijheid, in een leven, wat altijd bezig was met zichzelf. Maar dit geschreven te hebben, besef ik mij maar al te goed! Dat het hier uiteraard om mij zelf gaat. Maar deze zelfreflectie komt ter spraken omdat ik mij vrij wil voelen in het sociale leven, en mij kan laten manifesteren naar anderen toe.

Ik wist 16 jaar lang niet wat er scheelde, maar ik was na die jaren er helemaal klaar mee, ik werd steeds ongelukkiger, en onzekerder in mijn werk en sociale vaardigheden. En toen kwam covid 19 uit de lucht neer flikkeren, en dat zetten mijn realiteit in dit leven volledig op zijn kop!. Nadat ik door de angst om mijn dierbare te kunnen besmetten, en alle zorgen die ik erbij creëerde na weken er niet meer door te kunnen slapen, volledig uitgeput was, en ik met een rot gang in mijn 2de burn out terecht kwam… was werkelijk al het profiel op mijn banden wat mij nog grip gaf in dit leven. Er volledig af gespind, Ik moest mij herpakken, ik kon mijn leven toch niet door dit kut virus, in de soep laten lopen?. niet bang om dat te willen weten. Startte ik een diep gesprek met mijzelf, Waarom voel ik mij zo gevangen? Zo manisch en panisch in mijn vooruitzichten?. Waarom was ik aan het verzuipen in mijn onzekerheid, werd er teveel verzwegen, vanuit een perspectief dat alleen ik zelf begrijpen kan? . Want waar ik nu over schrijf zijn mijn persoonlijke worstelingen. Er is in mijn overtuiging geen ander wat heeft ervaren wat ik heb meegemaakt. Maar wie ben ik? waar sta ik voor? en wie kan mij accepteren om wie ik ben?. Want ik ben toch wel de enige die dit nu doormaakt?… ‘ Danny je moet niet zo bang wezen, hoor ik een bekende stem in mijn hoofd zeggen’.

Ben ik een mens verpakt in een vel van uiterlijke manifestatie, met een ego dat in zijn angsten, de grootste doemdenker kan zijn die Nederland rijk is?. Of zie ik de realiteit vanuit een heel ander bewustzijn? Die volledig afwijkt van mijn medemensen?, of is mijn wereld veelte klein, om dat te mogen constateren ?. Want in die 36 jaar, werd ik mij uiteindelijk bewust, dat ik mij sociaal helemaal weg cijferde in eenzaamheid, omdat ik totaal niets wist en ook maar begreep van de wereld om mij heen. Ik wist toen nog geen beetje aan informatie wat de mensheid ook maar rijk is. En toen ik mijn onzekerheid ging onderzoeken, kwam ik tot de conclusie dat ik maar zo weinig wist van wat geleerde mij op die dagen kunnen bijleren. En toen ontdekte ik dat het hypnose kastje waar ik verslaafd aan was, niet meer was dan een beeldbuis die informatie verspreide in mijn denkwijze, die totaal niet parallel liep met de daadwerkelijke feiten, die hoog geleerde mij vertelde. Dit kon toch niet werkelijk de realiteit zijn, dat ik dus dacht dat de media de waarheid zou misleiden.

Wie een gebroken hart voelt, moet verwerken , een leugen maakt het verdriet veel groter dan het had mogelijk beter te verwerken zou zijn geweest. De doodt moet altijd openbaar naar de waarheid worden ingeleid.

Maar oké ik voelde mij vervreemd! , zelfs een spel geeft mij geen voldoening meer om mee aan deel te willen nemen. Het voelt niet fijn om eraan mee te spelen. Het sociale spel dan wel zo gezegd. Want dat is waar we een ieder aan deel nemen moeten vandaag de dag, om niet geïsoleerd te gaan worden. Het belang van het aanzicht, de indruk die een ander heeft. Ik was vroeger met niet anders bezig mij daarvan bewust te maken, de gehele dag door hield ik rekening met wat een ander wel niet zou denken. Waarom was ik zo onzeker geworden over mijzelf?. En toch zat ik enorm te worstelen met de emotie die ik ervaarde, in mijn eenzaamheid. Maar ik zou er immers ook nooit zijn achter gekomen, als ik mij niet had opgesteld als een dummy in een maatschappij die maar weinig spraken, maar toch veel meer kennis hadden vergaard als dat ik toen dacht te bezitten. Hoe kom je überhaupt erachter wat andere mensen denken, als je niet het sociale debat met ze aangaat?.

Wat zorgt ervoor dat de individu meer waarde hecht aan de mening van een ander? dan dat die openstaat voor iemand die volledig gecanceld wordt in het geen waar hij in gelooft? , waarom durf ik niet dan werkelijk te durven zeggen wat ik denkt?. Zit de schaamte van de persoonlijke gedachte zo diep verborgen? waarin zit het probleem, waarmee men zich niet kan identificeren? … Volgt u mij nog?? .

Zijn het de waarde en normen die je ontwikkeld in het leven. Die de richtlijnen meegeven in hoe je denken moet?. Of is het , het aller grootste collectief gedachtegoed van de maatschappij waaraan je jezelf moet overgeven?. Om geaccepteerd te worden in het sociale leven?. Vaak is mijn gedachte te controversieel en te kritisch. Ook wel te verantwoorden aan de hand van alles wat ik heb mee gemaakt in dit leven. Ja alweer 38 jaar op te teller. Al voel ik mij eerder een jonge denker nu ik dit type…. En gevangen in een lichaam van een zwaar overwerkte 80 jarige ouwe lul.

Ik kwam mij tot de realisatie, dat ik mijn hele leven toch wel heb doorgebracht in een bubbel, van eigenbehoeftes. Maar helaas is deze bubbel vandaag de dag nog moeilijk te doorbreken. Tja ik doe enorm mij best om sociaal niet te onhandig over te komen. Maar het karakter wat mij maakt tot wie ik ben, neemt ook niet snel genoegen, met oppervlakkige praatjes. Ik ben volledig gevormd tot de diepgang van mijn emoties. Omdat de werkelijk visie van hoe ik de wereld aanschouw, het simpel weg niet om aan te zien vindt. Waar is het verkeerd gegaan, of sterker gezegd, wat is er met mij gebeurd?. Dat ik de wereld niet kan zien zoals de meeste mensen om mij heen , hoe zij de wereld ervaren. Kan ik ervan overtuigd zijn dat een ieder , wel precies weet hoe het in elkaar steekt. Of is men te beschaamd om zijn werkelijke gedachtes hierover los te laten. Het zou je immers toch tot een te kritisch mens laten beschouwen. Maar waar men de waarheid durft te verwoorden, kan een ander jou zomaar tot de beschaming van jou ware gedachtes doen laten twijfelen.

Want wat heeft men eraan om de werkelijke visie te openbaren, vanuit een perspectief waarin men dom gehouden moet worden. Een betere verwoording zou wezen , dat men een leek is in het geen wat men denkt te weten. Je moet immers in de illusie gevangen blijven. Dat alles wel goed komt is het niet?. Tja ik zal me er niet druk meer ommaken, ik heb een doel voor ogen, en ga mij niet meer druk maken om een ander, vandaag ben ik de Egoïst die handelt vanuit zijn eigen behoefte, en morgen denk ik totaal niet anders!!! Maar jij daarentegen bent totaal wispelturig…. Wereld vrede en alle Macht en egoïsme de wereld uit!… dit is mijn gedachte goed, is dat ooit jou gedachte gebleken???? en je mag nu niet liegen he! denk er om…. want ik vreet je leugens op!.